Mijn binding met de plek waar de foto is genomen wil ik als volgt uitleggen. Het werk van mijn vader bij de Enka was aanleiding om in Ede te komen wonen, zoals dat ook voor vele anderen gold. De Enka was naast de kazernes de grote aanzuigende kracht voor de migratie naar Ede. De eerste gastarbeiders voor de Enka kwamen uit de provincie Limburg. Zij werden grotendeel gehuisvest in Ede Zuid, dat tegenwoordig Oud Zuid wordt genoemd. Later in de zestiger jaren werden migranten uit landen als Italië en Spanje geworven om de schoorsteen van de Enka te laten roken. Pas daarna, in de jaren zeventig, kwamen de Marokkanen en Turken als werknemer bij de Enka. Zij werden niet rechtstreeks uit het herkomstland geworven. Zij waren al eerder op contractbasis voor andere bedrijven naar Nederland gekomen en hun contract liep nu af, net als dat van mijn vader.

Het netwerk van de eerste generatie gastarbeiders bestond uit het bedrijf waar men werkzaam was. Ik werd begeleid door mijn vader naar de Enka als tweede generatie gastarbeider die in het kader van gezinshereniging naar Nederland was gekomen. Ik heb acht jaar bij de Enka als productiemedewerker gewerkt in drie-ploegendienst. Daarna besloot ik toch verder te gaan studeren.

De Enka heeft een zeer belangrijk aandeel in zowel de economische als sociale groei van Ede gehad. En ook nu nog is de Enka van zeer grote betekenis voor Ede door de woningbouwprojecten die momenteel en in de toekomst gerealiseerd zullen worden op het terrein. En, uiteraard ook niet te vergeten, met heel veel monumentale panden die het beeld van Ede zullen blijven bepalen. Mijn lot is, om als ex-productiemedewerker van de Enka, nu deel te nemen aan de besluitvorming over het lot van het Enka-terrein.